საქართველო აშშ-ს შტატი?!

ნიაზ მალაყმაძე

ჩვენს ისტორიას სრული დამოუკიდებლობის პერიოდებიც ახსოვს. ილიას მოხევის სიტვებით რომ ვთქვათ, „ჩვენი თავი ჩვენვე  გვეყუდნოსო“, მაგრამ ძირითადად სახელმწიფოებრიობას ორიენტაციით ვინარჩუნებდით, ეს ფაქტია. ერთ წიგნში ორიენტაციის შესახებ შემდეგი აზრი მაქვს წაკითხული, რომელიც მნიშვნელოვნად ჩავთვალე და მინდა საზოგადოებას გავუზიარო: „ჩვენში ორიენტაცია მონობის ფორმა ჰგონიათ. ორიენტაციის დროს ესა თუ ის სახელმწიფო თავისი საგარეო პოლიტიკის ნაწილს თმობს, ხოლო რაც შეეხება საშინაო პოლიტიკას, მაში ჩარევის უფლება სხვა სახელმწიფოს არა აქვს. თავად გეორგიევსკის ტრაქტატში იყო ეს მუხლი ნათლად გაწერილი. ვგულისხმობ მე-3 მუხლს, რომელიც რუსეთმა უსინდისოდ დაარღვია. ორიენტაციის სწორი აღქმა ცხოველსაც არ უჭირს. „ცხოველი, რომელზეც რამე ძლიერი გამაღიზიანებელი მოქმედებს, ამბობდა ფსიქოლოგი დიმიტრი უზნაძე, ის მომართავს თავის ორგანიზმს, რომ მას სიტუაციაში მაქსიმალურად კარგი ორიენტაციის საშუალება ეძლევა.“

დღევანდელ მსოფლიოში ამ პოლიტიკამ სახე იცვალა, ორიენტაცია გავლენის სფეროდ იქცა, გავლენის სფერო კი – დამოუკიდებლობის დაკარგვად. ეს გაკვეთილი ჩვენ რუსეთმა უკვე ჩაგვიტარა. Read more of this post

საუბარი არ შედგება

ავტორი: ემზარ კახიძე, ისტორიკოსი

არ ვიცი, შეიძლება ზედმეტად ვფრთხილობ, მაგრამ მეჩვენება, რომ მედიაკავშირმა „ობიექტივი’’, სხვა პოლიტიკურ თუ სამოქალაქო ორგანიზაციებთან ერთად, აზიზიეს მეჩეთის თავისთავად სერიოზული პრობლემა უკვე საშიშ სიბრტყეში გადაიტანა და ზოგიერთი ჩვენი ფიცხი წინაპარივით იქ, სადაც ხანგრძლივი პარტიზანული მოქმედებები იყო საჭირო, ნაადრევი გენერალური ბრძოლა მივიღეთ. Read more of this post

თემა მარაზმი

ავტორი: ტარელ ცეცხლაძე

დილიდან სოციალურ ქსელ „ფეისბუქზე“ აქტიურად განიხილავენ აზიზეს მეჩეთის აშენების საკითხს. ვიღაც ე.წ. დაშეარებით გამოხატავს პოზიციას, ზოგიც – აქტიური დაკომენტარებით. მოკლედ, თემა ისეთივე მარაზმად იქცა, როგორც რამდენიმე წლის წინ „გეი აღლუმის“ ჩატარება. მაშინ ყველგან მამათმავლებს დაეძებდნენ და ღამისთევით, ლოცვით, სანთლებით დასდევდნენ მათ. საბოლოოდ, როცა ვერც აღლუმი ნახეს და ვერც სასტუმროებში დაიგულეს სექსუალური უმცირესობების წარმომადგენლები, გამოაცხადეს, რომ მათ ისინი გააქციეს – ბოლო ინფორმაციით, უკვე სარფის საზღვარი გადაკვეთესო. მაშინ, როგორც ჟურნალისტი, ამ თემას აქტიურად ვაშუქებდი და დარწმუნებით გეტყვით, რომ „საეჭვო“ არავინ მინახავს. Read more of this post

ყველა გზა „პირველთან“ მიდის?!

ავტორი: გენო გელაძე, დემოკრატიის ინსტიტუტი

საკითხი, რომელზედაც გაზეთის ამ ნომერში ჩემს მოსაზრებას ვთავაზობ მკითხველს, ალბათ ყველასთვის ნაცნობია. საქართველოში, როდესაც რაღაც საკითხთან დაკავშირებით ე.წ. დაბალი რანგის ჩინოვნიკის, ან რაიმე სერვისის (მთავრობასთან ასოცირებულს) მომწოდებელს მივმართავთ დახმარების ან/და განმარტების თხოვნით, ძალიან ხშირად ეს პირები იწყებენ წუწუნს, რომ ეს საკითხი იმიტომაც გადაწყდა/დარეგულირდა ისე, როგორც არის, რომ ამგვარად „ზემოთ“ დაადგინეს. თუ ამ ადამიანის ზემდგომს ვნახავთ, უშუალოდ დაველაპარაკებით და ჩვენს „გასაჭირს“ ავუხსნით, ისიც ზუსტად იმავეს გაიმეორებს: შევდივარ თქვენს მდგომარეობაში, გეთანხმებით, მართალი ხართ, მაგრამ რა ვუყოთ, მე ვერაფერს შევცვლი რადგან „ზემოთ“ ასე დაადგინეს. ამგვარი ლოგიკით თითქმის ყველა საკითხზე საბოლოოდ მივიღებთ შემდეგ პასუხს: „პირველმა“ გადაწყვიტა, მე რა გიყო! Read more of this post

მასწავლებლად დაბადებული

მასწავლებელი! დიდებულად ჟღერს! რამდენი სიტბო და სიყვარული, რამდენი შრომა და რუდუნება, ფიქრი და რწმენა. ძიება და შემოქმედებაა ჩადებული ამ სიტყვაში! საუკუნეების მანძილზე დიდი რიდით, მოწიწებითა და პატივისცემით ეპყრობოდნენ ამ სახელის მატარებლებს, თავანს სცემდნენ და აფასედნენ მას, რადგან ღრმად სწამდატ, რომ მატი მომავალი მასწავლებლის თვალსა და გონებაზე იდგა. მის გარეშე წარმოუდგენელია ქვეყნის წინსვლა და განვითარება, მოზარდი თაობის სწავლა-განატლება. მასწავლებელი იყო მუდამ მოზარდი თაობისთვის ცოცხალი მაგალითი, მისი თიტოეული ნაბიჯი, ქმედება, ქცევა სამაგალიტო იყო ყოველთვის. სამშობლოსა და ხალხის ზნე-ჩვეულებისა და ადათ-წესებისადმი სიყვარულს არსებითად მისგან სწავლობდნენ ახალგაზრდები. სწორედ ასეთ პედაგოგთა რიცხვს ეკუთვნოდა ერთ-ერთი გამორჩეული მასწავლებელი, მრავალი მადლობის ბარათის, ჯილდოსა და სიგელის მფლობელი ვალენტინა (ვალია) ხომერიკი. Read more of this post

საქართველო : ალბანეთი – გამარჯვებულებს არ ასამართლებენ

რომან თურმანიძე 

საქართველო–ალბანეთის თამაშს, საქართველოს გულშემატკივრები დიდი ხანია ელოდნენ. იმიტომ კი არა, რომ რომელიმე მუნდიალის ფინალი იყო, ელოდნენ როგორ წარმოაჩენდნენ ახალგაზრდა ფეხბურთელები საკუთარ თავს საქართველოს უპირველეს გუნდში გამოცდილი ფეხბურთელების გარეშე. დაცვის ცენტრში –  კახა კალაძის გარეშე, რომელმაც სულაც თავი დაანება ნაკრებში თამაშს, ნახევარ დაცვაში – ლევან კობიაშვილისა და თავდასხმაში იაშილის გარეშე. ინტერესის მთავარ სფეროს წარმოადგენდა, თუ როგორ ათამაშებდა ნაკრებს თემურ ქეცბაია. ნაკრები სახელად იყო, თორემ თემურ ქეცბაიამდე გუნდის მას არაფერი უგავდა. თამაშს გვიგებდა ყველა ვისაც უნდოდა და როგორც უნდოდა. ქეცბაიას მოსვლის შემდეგ კი გუნდი ნელ–ნელა იბრუნებდა თავის სახეს. იღებდა სათამაშო დისციპლინას და ფეხბურთელები ბოლომდე ასრულებდნენ მწვრთნელის დავალებებს. ამის ნათელი მაგალითი იყო საქართველო–ხორვატიის მატჩი, რომელიც ბრწყინვალედ მოიგეს ქართველმა ფეხბურთელებმა ბოლო წუთზე. მწვრთელმა აღმოფრქვა ბოლო წლების ყბად აღებული მეკარის პრობლემა და მოაგვარა ქრონიკულად ქცეული ავადმყოფობა „დაცვის ხაზი“. საქართველოს ნაკრებმა ბოლო ოთხ შესარჩევ  ციკლში ყველაზე ცოტა გოლი გაუშვა და აქვე უნდა ავღნიშნოთ, რომ ყველაზე ცოტა გოლი გაიტანა თავის ისტორიაში.
Read more of this post

ვნებათაღელვა ახალი მეჩეთის გამო

ავტორი: ნიაზ მალაყმაძე, ბათუმის მცხოვრები
საქართველოსა და თურქეთის ხელისუფლების შეთანხმებას კულტურული ძეგლების რეაბილიტაციასა და მეჩეთის აღდგენაზე, აზრთა სხვადასხვაობას იწვევს – არიან მომხრეებიც და მოწინააღმდეგეებიც. ამას განსაკუთრებით ის პირები ეწინააღმდეგებიან, რომლებიც დაინტერესებული არიან,იყოს ქაოსი და დაპირისპირება ორ მეზობელ სახელმწიფოს შორის რელიგიის გამო. Read more of this post

საკადრო პოლიტიკა აჭარაში: ლობირებული ჩინოვნიკები

გენო გელაძე (დემოკრატიის ინსტიტუტი)

2004 წლის მაისის შემდეგ აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში აქტიურად საუბრობენ საკადრო პოლიტიკაზე, უფრო კი ადგილობრივი კადრების უგულებელყოფასა და ხელმძღვანელ, საპასუხისმგებლო თანამდებობებზე არაადგილობრივი კადრების დანიშვნაზე. Read more of this post

ვნებათაღელვა ახალ მეჩეთთან დაკავშირებით

პირველი ქართული უნივერსიტეტი

ირაკლი ირემაძე, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტი

1918 წლის 26 იანვარს (ახალი სტილით 8 თებერვალს) პირველ საათსა და 20 წუთზე. თბილისში გიმნაზიის ყოფილ შენობაში პირველი ქართული უნივერსიტეტი გაიხსნა. ეს ფაქტი ძალზე მნიშვნელოვანი იყო ქართული საზოგადოებისათვის. ამას მოწმობს იმდროინდელ პრესაში გამოქვეყნებული უამრავი სტატია, რომელიც გაჯერებულია ეროვნული სულისკვეთებით. Read more of this post