გაცივებული კერა

   ავტორი: (მოქალაქე ჟურნალისტი) მარიკა ზაქარაძე

როგორ გამოიყურება ქართული სოფლები დღეს?  განსაკუთრებით ისინი რომლებიც ჩვენი ქვეყნის მაღალმთიან რეგიონებში მდებარეობენ. არის თუ არა იქ დღესაც ისეთივე ჟრიამული როგორც უწინ? ისევ იგრძნობა ის სიცოცხლე და მხიარულება რაც ძველად სუფევდა?- მსგავსი კითხვები ბევრჯერ გამჩენია მაშინ, როცა  ჩემს სოფელში მეზობლად მდგარ რამდენ მიტოვებულ სახლს ვხედავ. მართალია ზოგიერთი  მფლობელი ზაფხულობით რამოდენიმე დღეს იქ ატარებს, მაგრამ ეს დიდი ვერაფერი შეღავათია იმ პრობლემასთან, რომელზეც მსურს  გესაუბროთ.

თანამედროვე ცხოვრებამ და ცივილიზაციამ  ყველა ქართულ სოფელს რომ სახე უცვალა ეს უდავო ფაქტია. თუმცა  ჩვენი ტრადიციები,  ფოლკლორი,  ქართული სული, ულამაზესი  ბუნება, ჯანსაღი ჰაერი, რითაც ასე ვამაყობთ სწორედ სოფელმა შემოგვინახა. ყველა ქართველი ხომ თავისი წარსულით სოფელს უკავშირდება.  რეალობა კი ის არის, რომ სამწუხაროდ ჩვენს ქვეყანაში უკვე ბევრი სოფელი დაცარიელდა, გაუდაბურდა  და ეს პროცესი კვლავაც გრძელდება. ოდესღაც აყვავებული ადგილები დღეს უკვე მოსახლეობისგან იცლება, სადაც რა თქმა უნდა აღარც ბავშვები იბადებიან. ბევრია ისეთიც, რომლებსაც მხოლოდ „ნასოფლარს“ თუ ვუწოდებთ,  არადა როგორც ვაჟა-ფშაველა ამბობდა: “რა საშინელი, შემაძრწუნებელი სიტყვაა “ნასოფლარი”.

როგორც ჩანს ადამიანებს  დაგვავიწყდა რას გვასწავლიდნენ ჩვენი ქვეყნის დიდი პატრიოტები, მაგალითად  აკაკი: “ყმაწვილი, რომელიც კი სოფელში არ გაზრდილა, ბუნებაზე სრულიად მოსხლეტილია. ის არის მოკლებული უპირველეს ბედნიერებას. ქალაქში გაზრდილ ბავშვს, გენიოსიც რომ იყოს, მისი მასწავლებელი სიტყვით და ნახატებით ისე ვერ გააცნობს ბუნებას, როგორც სოფლელი იცნობს თავის საკუთარი ნახულობით“.

საინტერესოა რა არის ამ ყველაფრის გამომწვევი მიზეზი, რა აიძულებთ ადამიანებს მიატოვონ მშობლიური კერა, კედლები სადაც დაიბადნენ, გაიზარდნენ და რომელიც მათი წარსულისა და  წინაპრების ხსოვნას ინახავს,  ყოველივე რასაც ისინი პატივს სცემდნენ და შვება ბარში ჰპოვონ.

მიზეზი პირველ რიგში ის არის, რომ სოფლებში ეკონომიკური ცხოვრების დონე გაცილებით დაბალია ვიდრე ქალაქში. არ ხორციელდება სოფლის განვითარების ღონისძიებები, არ არსებობს სტიმული, რის გამოც ისინი იქ დარჩებიან.  ურჩევნიათ წავიდნენ იქ სადაც  უფრო მეტი შესაძლებლობები აქვთ და სწორედ ამიტომ  თავიანთ ბედსაც ქალაქში ეძიებენ.  სამწუხაროდ მცირეა იმ ქველმოქმედ ადამიანთა რიცხვიც, რომლებსაც შეუძლიათ ამ პრობლემის აღმოფხვრაში თავიანთი წვლილი შეიტანონ. ამასობაში კი  ოდესღაც სიცოცხლით სავსე ქართული სოფლები დღეს მხოლოდ მოხუცების იმედად რჩება, რომლებსაც ახალგაზრდებისგან განსხვავებით  გული არ მიუწევთ მამაპაპური კერის დატოვებისკენ და  ბოლომდე მისი ერთგულნი რჩებიან.